دوران دبستان رفتن من در 5سال اول دهه هفتاد سپری شد .این روزها به بهانه ای یاد آن دوران افتادم .دوره ای که در کنار همه ی خوشی های خاص خودش همیشه  با نگرانی ها و ناراحتی هایی هم همراه بود . ترس از خط کش قانون آقای معلم و آقای ناظم  از جمله آن نگرانی ها بود. ناظم مدرسه ما مردی لاغر و بلند قد بود با عینکی بزرگ و چشمانی کوچک ،که وقتی می خواست کسی را تنبیه کند کوچکتر هم می شد . آقای ناظم در برخورد اول از دانش آموز می پرسید چی کار کردی ؟ و دانش آموز در حالی که یک چشمش به خط کش آقای ناظم بود و چشم دیگرش از ترس و حیا !به زمین ،تا بیاید بر ترسش غلبه کند و بگوید گناه کرده یا نکرده اش چه بوده ناظم با عصبانیت ضربه اول را به ران پای دانش آموز می زد و از آن به بعد دیگر اجازه هیچ حرفی و دفاعی را به دانش آموز گناه کار نمی داد . و با نفرتی عجیب  او را مجازات می کرد .

اکثر معلم ها هم دست بزن قابل توجهی داشتند .البته خط کش بعضی ها شناخته شده تر بود و بعضی ها هم انصافا مهربان و دوست داشتنی بودند .مثل معلم کلاس دوم من _ خانم نیکپور _.

من در بیشتر سال های مدرسه رفتنم  مبصر بودم و این کار سیاسی توی مدرسه را در رده های مختلف تجربه کردم . در نتیجه غالبا از این گونه برخوردهای مسولین مدرسه نیز مصون بودم .

اما یک بار کلاس سوم دبستان تعداد زیادی از بچه های کلاس در درس ریاضی نمره زیر ده آوردند .از شما چه پنهان من هم یکی از آنها بودم . معلممان _آقای خسروی _ همه ما را برد جلوی کلاس . خط کش معروفش را که منقوش به نام قانون بود از  کشوی میزش درآورد و امد سمت ما . اولین نفر آن صف طویل هم من بودم . آقای خسروی گفت دستت را بیار بالا . دستم را بالا آوردم .او هم خط کشش را برد بالا .بچه ها پشت سر معلم شکلک در میاوردند تا مرا بخندانند .خنده ام نمی گرفت . خط کشش را که پایین آورد دستم را کشیدم عقب. عصبانی شد . این بار خودش دستم را گرفت و با دست خودش نگهش داشت . خط کش قانون را برد بالا و با شتابی بیشتر از بار اول پایین آورد .من باز هم دستم را کشیدم .دست آقای معلم ماند زیر خط کش قانون .

و قانون به اجرا درآمد .

آقای معلم آن روز کسی را نزد . یعنی نتوانست بزند . فردا وقی یکی از بچه ها مشغول نوشتن روی تخته سیاه بود اقای خسروی آمد آخر کلاس ،کنار میز من ایستاد و آروم در گوشم گفت :ابراهیمی ، آقای مدیر می گه تو سیدی .راست می گه ؟ من هم با شرم و حیا !! سرم را انداختم پایین و گفتم بله.گفت :دیروز که خواستم بزنمت خط کش خورد به دست خودم .انگشتم سه تا بخیه خورده .

سال هاست آقای خسروی را ندیده ام .اما احتمالا جای آن سه تا بخیه هنوز روی دست آقای مجری قانون مانده است .

  یک شماره تلفن

هر وقت می روم مشهد امام رضا ، زمان زیارت کردن یک جایی در روضه منوره پیدا می کنم ،می نشینم ،می بینم و گوش می کنم .

از کسی شنیدم که قبل ترها زن های شمالی که می آمدند زیارت امام رضا یک دستگاه ضبط صوت_ از همان هایی که روپوش پارچه ای داشت _ را باخود می بردند در روضه منوره و صدای هم همه زائرین را در آن ضبط می کردند .تا در شب های بلند زمستان روستا چاره ای باشد برای دلتنگی شان.

حالا اما در دوره زمانه ای که الحمدلله کارها آسان شده، با گرفتن یک شماره تلفن می شود رفت به روضه منوره و در آن هم همه ی ملکوتی جایی برای خود پیدا کرد. البته جادوی صدای بدون تصویر هم مزید بر علت است .

05112003334

امیر مومنان علی (ع) در خطبه روز عید فطر این روز را به روز قیامت تشبیه می کند .

". . . و شباهت زیادی به روز رستاخیز شما دارد .پس با بیرون آمدن از خانه هایتان و رفتن به مصلا به یاد روزی افتید که از گورهاتان به سوی پروردگار حرکت می کنید و از ایستادن در مصلایتان به یاد روزی افتید که در پیشگاه پروردگارتان می ایستید . و از بازگشتن به خانه هایتان روزی را به یاد آورید که به سوی خانه هاتان در بهشت باز می گردید !

. . . پس مواظب باشید که از این پس چه می کنید ."

این شب ها

یا احکم الحاکمین <<  ای داورترین داورها>>

یا اعدل العادین  <<ای عادل ترین عادل ها >>

یا اصدق الصّادقین  <<ای راستگو ترین راستگویان>>

یا اطهر الطّاهرین  <<ای پاکیزه ترین پاکیزگان >>

یا احسن الخالقین  <<ای نیکو تر از همه آفریدگان>>

یا اسرع الحاسبین  <<ای سریع ترین حسابگران>>

یا اسمع السّامعین  <<ای شنواترین شنوایان >>

یا ابصر الناظرین   <<ای بیناترین بینایان>>

یا اشفع الشّافعین  <<ای شفیعترین شافعان>>

یا اکرم الاکرمین   <<ای کریم ترین کریمان >>

سبحانک یا لا اله الّا انت الغوث الغوث خلّصنا من النّار یا رب

روزی نایب السلطنه از طرف ناصرالدین شاه به دیدار عالم بزرگی رفت .عالم به دلیل پیری از نایب السلطنه عذر

خواست و پای خود را دراز کرد .

نایب السلطنه با ناراحتی گفت : آقا من هم پایم درد می کند ،پس با اجازه شما دراز می کنم ؟!

عالم گفت : من اگر پای خود را دراز کردم ،دستم را از ستم کوتاه کردم .شما هم دستت را کوتاه کن و پایت را

دراز .ما چه حرفی داریم ؟!

کتاب ((واخش هم زیرشه))

  درباره الی  

((عمه حاجی )) عمه علی و جواد و صادق و . . .  لاریجانی که در روستای پردمه لاریجان زندگی می کند ، به تابناک خبر داد : آقا صادق می خواهد ازدست بعضی‌ها شكايت كند! «ازدست همان كسي كه توي كشور دو دستگي انداخت و مسبب كدورت بين خانواده‌ها شد.» این سالخورده زن سیاست دان  که حرف ها و اظهار نظر هایش آدم را به یاد " یکی به نعل و یکی به میخ کوبیدن "   های برادر زاده رئیس مجلسش می اندازد ، طرفدار یکی از کاندیداهای معترض به نتیجه انتخابات است.

اما این چه ربطی به الی داشت . در واقع ربطی نداشت . تیتر را گذاشتم "درباره الی" تا یادم باشد این را بگویم که به نظر من الی را علیرضا کشته است . چون من در سرد خانه هر چه دیدم الی ندیدم . پس چه دلیلی دارد که علیرضا با دیدن جنازه دختری که الی نیست ناراحت شود و گریه کند ، جز اینکه بخواهد همه _ حتی بیننده فیلم _ را منحرف کند ؟

این درست که این فیلم جنایی نبود ، اما اصغر فرهادی آدم پیچیده ایست.

.                                                                                                                              

.                                                                                                                              

.                                                                                                                              

.                                                                                                                              

.                                                                                                                              

.                                                                                                                              

نور روی ماهت را تا بیایی چون فانوسی به دست می‌گیرم تا از هجوم  شب‌زدگان هراسی به دلم نیفتد  ............................................................................................................................ .